Showing posts with label Filipino. Show all posts
Showing posts with label Filipino. Show all posts

Monday, December 21, 2015

Philippines won Miss Universe 2015

The whole country is just thrilled to know that our bet, Ms Pia Alonzo Wurtzbach has brought back the Miss Universe 2015 crown after 42 years!  When asked about what can she do as a Miss Universe winner, she replied by simply saying "I am confidently beautiful with a heart."

Although her win wasn't all sunshine since the host for the night, Mr Steve Harvey first declared Miss Colombia as the winner. Then just after 4 minutes of happiness, Mr Harvey apologized by saying that he misread the card and showed it on live TV. It was indeed Miss Philippines and not Miss Colombia.



Congrats again Ms Pia! :)

Saturday, August 22, 2015

Chatime in Kuwait

I've always been a fan of shakes and tea since I was a kid. In the Philippines, we have this local ice cold drinks of different fruit puree, powdered milk and juice that is mixed with tapioca shells (gulaman/sago). Because of its popularity, companies started to create commercialized products and sell them of at food stalls for a good price. This kind of drink is really popular during the summer season and since the Philippines is a tropical country, people would always want to quench their thirst with something nice and cold.


On my way home last night, a friend recommended for us to drop by a new franchised store that serves different kinds of ice cold milk tea. I've known the brand in the Philippines so when I found out they finally had one here in Kuwait, we went there eagerly to try out their best sellers.

Since I'm a fan of green tea, I ordered Matcha with Red Bean Milk Tea with Coffe Jellies drink for only 1.750KD and my boyfriend had his Taro (Ub) Milk Tea with Rainbow Jellies. The taste of my drink really reminded me of what a milk shake with tapioca shells (sago) should taste like. My Matcha drink has this authentic oriental tea taste and gives you that perfect combination of sweetness that you would want to drink again and again! Add the fact that the crew were all Filipinos and the owner, who is a Kuwaiti, Dr. Adel was very nice and friendly. He even gave us 20% discount when we ordered 3 drinks and also took a picture with us while having our refreshing drinks!

With the owner of Chatime Kuwait, Dr. Adel
If you want to have the same experience, be sure to drop by Chatime Kuwait located at Fayzah Complex Block 4 Street 114 Shop 8 near Jollibee Farwaniya or contact them at 69977575. Just mention PinayDiaspora when ordering your drinks and for sure you'll get more discounts. :)

You can also follow them at their official FACEBOOK, INSTAGRAM and TWITTER accounts by clicking the links.

FBK Book Launch and Signing

The Filipino Bloggers in Kuwait (FBK) held its first Book Launch and Signing activity at the Philippine Embassy last 21 August 2015 Friday in Faiha for The Global Filipino Bloggers Slambook - OFW Edition of Ms Gracia Amor, FBK founder. The event was attended by various Filipino Community members and supported by the officials of the Philippine Embassy.

Pinay Diaspora has been recognized by the Philippine Embassy Kuwait. Thank you!
Also in the event itself, different Filipino bloggers including me, PinayDiaspora has been recognized by the Philippine Embassy for my contribution in the creation of the book and for the advocacy that we have been doing to help other fellow OFWs here in Kuwait through online media and communication. This unexpected once-in-a-lifetime opportunity of course doesn't happen everyday and I'm just blessed to be part of this event. So Kudos to all my fellow bloggers! :)

Receiving the recognition for PinayDiaspora by the Philippine Embassy in Kuwait with the Ambassador to Kuwait Hon. Renato Villa
With Congen Atty Raul Dado of the Philippine Embassy in Kuwait
With the author of the book Ms Gracia Amor (R) and other fellow OFSI members and bloggers Mr Renz Leano (L), Mr Mark Averill Tan and Mr Garry Nochefranca (center).





Filipino Events Week

The Pinoy Youth Ministry Salmiya Kuwait (PYMSK) performed an interpretative dance presentation during the Solidarity night of the participants for the 11th Consultation Meeting of International priests and nuns coming from the different parts of the Middle East, Asia, Europe, North and South America last Tuesday night 18 August 2015. The Filipino group composed of students and young professions who have been serving the Salmiya Church community for two years now performed their own rendition for the Heal the World song.

PYMSK group with the Theresian Filipino Community heads Mr Charlie Somera and Mrs Angel Somera
PYMSK with visiting Bishop Rupert and Bishop Mylo Hubert Vergara (Diocese of Pasig, Philippines) and Fr. Ben Barrameda (St. Therese Salmiya)

PYMSK with CFC Kuwait heads
Credit to SaintGregorie Production

The Overseas Filipino Stocks Investors (OFSI-TGFI Kuwait) group held their second session for Batch 8 last 21 August 2015 Friday focusing on One's Life Protections and Avoiding Unnecessary Financial Risks. For more information on the group's upcoming events, check the website for more info. OFSI

                                                     Credit to SaintGregorie Production


Sunday, October 7, 2012

PinayDiaspora Got Featured!

I have been blogging for more than a year now but I never really expected that PinayDiaspora will get noticed! I have received the good news last October 1st when one of the admins of InterNations.org contacted me that they want this blog in their Features area for Kuwait. InterNations.org by the way is a Germany-based website catering to the needs of Expats all over the world. Of course, I was thrilled with the news beyond belief! This has been the very first time that anyone contacted me about PinayDiaspora. After only a few days, the featured page has been released on their site! Click the link to see the blogger behind PinayDiaspora for the first time lol

                                                          PinayDiaspora Got Featured Link!
perks of working abroad
It's also interesting to say that they have given me their awesome badge of excellence too. The little badge (image above) not only serves as a link between PinayDiaspora and InterNations but as well as a reminder that I, as the blogger, must strive harder to maintain it. Another challenge, I should say. So goodluck with me then. :)


Monday, October 31, 2011

Guro for a Day

Hindi ko lubos maisip na hahantong ako sa panahon kung saan maghahanap ako ng ibang mapaglilibangan. Buti na lamang at hindi pa nglalaro sa aking isipan na umuwi na ng Pilipinas. Siguro dahil na rin sa mapalad ako na makasama ang aking mga magulang, mga kamag-anak sa lugar na ito at isang napakagandang komunidad ng mga kapwa ko Pinoy na ang hangarin ay makpaglingkod sa Diyos. Dahil likas sa akin ang pagiging mausisa, pinatulan ko ang isang imbitasyon na nakapag mulat sa aking isipan sa sitwasyon ng kalidad ng edukasyon sa bansang ito at sa mga Pilipinang walang ibang magawa kundi ang mag sakripisyo alang-alang sa ikagiginhawa ng kalagayan ng kanilang mga naiwan.

Sa Pilipinas, may ekspiryensya na ako bilang isang guro noong mga panahon na ako ay naghahanda para sa serbisyong sibil na pagsusulit. Doon ko unang naranansan makipaghalubilo sa mga banyaga na akala mo kung umasta ay sila ang may-ari ng mundo. Oo at ipinanganak sila na maykaya sa buhay kung ihambing sa mayorya ng ating populasyon ngunit pasalamat lang sila dahil hindi nila nararanasan maghirap. Ngunit sa kabila ng aking pakikipagtalo at pagtataas ng dangal bilang isang Pilipino sa pagpapakita ng ating kagalingan, wari ko'y mas napapansin pa din ng mga dayuhang ito ang mga di kanai-nais na ginagawa ng iba. Nakakalungkot isipin ngunit paano mo nga naman ipapaunawa sa iba na mataas ang dangal ng mga Pilipino kung ang karamihan na naturingan tapos ng Kolehiyo ay walang reklamo sa pagtanggap ng kakarampot na sahod (30 pesos bawat oras) para sa serbisyong mag-turo ng salitang Ingles sa mga dayuhang pilipit ang dila at mas nakakalungkot isipin na ang ibang mga kababaihan ay kusang-loob na binibigay ang kanilang mga sarili sa maling akala na sila ay pananagutan at maaahon sa kahirapan. Mayroon din namang sinuswerte ngunit mas marami pa din ang talo sa bandang huli. Ngunit kung ano ang nakita ko sa Pilipinas ay mas masaklap pala sa bansang ito.

Noong nakalipas na Miyerkules nag-umpisa ang aking munting eksperimento. Inakala ko noong una na kakayanin ko ang munting pagsubok na ito, ngunit hindi pala. Likas ang kalakasan ng aking kalooban sa kahit na anong makabagong pangyayari ngunit hindi ko minithi na ganun ang aking sasapitin.

Aminado ako tinanggap ko ang trabaho na maliit lamang ang aking kikitain dahil para sa akin part-time ito. Ngunit kung iisipin, halos lahat ng nakilala ko na ng tatrabaho doon ay iyon lamang ang kanilang pinagkakakitaan. Kung sa pamantayan ng kabuhayan dito, kulang na kulang iyon sa pangtustos sa araw-araw. Maluwag ang iskedyul ko sa araw na iyon kaya bago mag alas-siyete ng umaga ay naihatid na ako sa munting Nursery. Doon ko nakita kung gaano kabusisi ang mga empleyado sa pagtanggap ng mga bata. Ang Nursery na pinasukan ko sa araw na iyon ay para lamang sa mga anak ng mga lokal na Arabo. Isa-isa nila sinisigurado na walang galos o sakit ang mga ito bago tanggapin sa pamamagitan ng isang hand-held thermometer scanner. Kung sa Pilipinas ihahambing, walang-wala ang pamamaraan na ito.

Habang ako ay nagmamasid, napansin ko na sa bawat batang inihahatid, puro Tatay nila ang kanilang mga kasama. Bibihira akong makakita na kanilang Nanay ang nghahatid. Sa isip siguro dahil madaming gawaing-bahay ang mga Nanay ng bata ngunit sa aking munting obserbasyon, mas magiliw at natural na malambing ang mga Tatay sa kanilang mga anak mapa-lalaki man o babae kung ihahambing sa mga Nanay. May pito o walong Nanay akong napansin na walang ka-amor iwan ang kanilang mga anak na wari ko'y parang mas masaya sila na hindi na nila kasama ang kanilang mga anak. Napagtanto ko din na tama ang aking hinuha ng makakwentuhan ko ang mga kababayan na ngtatrabaho doon.

Doon nalaman ko na dalawa pala kaming baguhan sa araw na iyon. Ako at isang Araba na kung manamit ay tila gigimik sa taas ng kanyang takong at napakakapal na make-up. Pagkatapos ako kausapin ng isang arabang superbisor at itagubilin sakin ang aking magiging klase gaya ng kung sino ang aking makakasama, ikinagalak ko na isang Pinay ang makakatulong ko sa araw na iyon na nangangalang Marlyn. Sa aming pagpapakilala nalaman ko na dati siyang nangamuhan kagaya ng karamihan sa lugar na iyon. Mabait lang daw talaga ang may-aring Arabo na siya ay tanggapin kahit ang bisa na hawak nya ay walang karapatan na magtrabaho sa ganoon na lugar. Ang responsibilidad na sa tingin ko ay madali ay aking ikinabigla ng iharap sa akin ang mga bata na aking tuturuan sa araw na iyon. Kung sa Pilipinas, sa tutorial o nursery man hindi aabot sa sampung bata ang hahawakan mo ngunit sa araw na iyon dalawamput-tatlo ang mga batang aking pangangalagaan.

Bago pa man mag-umpisa ang klase, binanggit na sa akin kung ano-ano ang mga alituntunin na dapat kong tandaan: kung ilan ang kanilang aralin sa araw na iyon, oras ng kanilang pagkain at kung papaano mo sila pakitutunguhan. Noong una mukha lamang madali ang mga binanggit ng aking kasamahan ngunit ng lumipas na ang ilang oras, para bang unti-unti akong nauupos sa aking kinatatayuan. Kabilin-bilinan na dapat ang pamamaraan ng pakikipag-usap ko sa mga bata ay sa salitang Ingles ngunit nakatatawang isipin na kahit anong bigkas ko ng lenguwaheng ito ni hindi ako maintindihan ng mga bata. Buti na lamang at kahit papaano ay may natatandaan na akong mga salitang Arabo at dahil doon ngkaroon kami ng mga bata ng pagkakaintindihan. Likas na bibo at makukulit ang mga batang hinawakan ko at tila nasanay na sila ay sindakin o sigawan, basta huwag lamang pisikal na masasaktan ang bata para lamang mapasunod. Hindi umepekto ang pamamaraan ko na paamuuiin sila dahil ang naging kataga ni Marlyn, iba ang kulturang kinagisnan ng mga batang ito. Nasambit nya din na dapat ako ay maging mas maingat dahil sa oras na magalusan ni katiting sa kahit na anong pamamaraan ang mga batang ito, direktang mababawasan ng mahigit dalawang-libong piso kada galos ang guro na ngbabantay sa araw na iyon at dali-daling kakasuhan ng eskuwelahan. Doon ako nakaramdam ng habag tungo sa mga bata at sa madayang patakaran sa lugar na iyon ngunit ano nga ba ang aking magagawa kundi ang ipagpagpatuloy ang araw na iyon.

Lumipas ang mga oras na wari ko'y ang pinakamabagal na pagtakbo ng oras sa aking buhay. Sa halos anim na oras kong pamamalagi doon, ni hindi kami nabigyan ng kaunting panahon upang makapag-tanghalian. Ni makainom nga ng tubig ay ipinagbabawal sa loob o kahit sa labas ng silid aralan ngunit ikinagulat ko ng makita ko iyong Araba na kasabay ko matanggap ay walang pakundangan ang pagkain sa loob ng kanyang silid-aralan at ng siya'y makita ng superbisor ay nginitian lamang ito ngunit pinagalitan at sinigawan iyong isang kababayan na umiinom lamang ng tubig na dali-daling ng tatakbo habang umiiyak. Ng aking ipahayag ang di makatarungang pangyayari na aking nakita, umiling lamang ang aking kasamahan at tila ba natuwa sa aking walang kabatiran sabay sabing "Araba kasi yan, ganun talaga." Sa kanyang naisambit para bagang siya na mismo ang nagsasabi na iba talaga ang pamamalakad dito ngunit dahil sa matinding pangangailangan walang magagawa ang mga kababayan sa lugar na iyon.

Nang dumating ang oras ng pagtatapos ng klase, lahat ng mga bata na ngaantay sa kani-kanilang mga sundo ay inilagak sa isang malaking silid kasama lahat ng kani-kanilang guro. Doon ko napagtanto kung gaano kadami ang mga bata at kababayan na manggagawa doon. Ngunit ng makita ko iyong kasabayan ko na Arabang guro pumasok sa katabing silid na wari'y may nagaganap na pagpupulong, at ipinahayag sa akin na iyon ay para pag-usapan ang mga susunod na alituntunin, itinanong ko kung bakit hindi kasama ang kalahatan ng mga guro, nasambit lamang sa akin na ang mga Arabo lamang ang may karapatan na makisali sa pagpupulong na iyon dahil ang tingin pa rin pa pala ng mga Arabong ito sa mga gurong Pilipino o Indyan sa luga na iyon ay para lamang katulong na taga-alaga ng mga bata. Doon ako parang nabuhusan ng malamig na tubig sa aking kinatatayuan. Pakiramdam ko lalo akong nahabag sa mga kasamahan ko sa trabaho. Ngunit imbes na negatibong reaksyon ang inaasahan ko na marinig kay Marlyn dahil sa aking naitanong, umiling lamang siya at wari pilit na ako'y ngitian.

Habang nakisabay naman ako sa ibang mga Pilipinang guro sa pag-aantay ng masasakyang bus pabalik sa aking tirahan, anim na beses kaming hinintuhan ng iba't-ibang pribadong sasakyan sabay alok ng libreng sakay. Kung tutuusin dapat susunduin ako ng aking mga magulang sa araw na iyon ngunit ng may makausap ako na Pilipinang sumasakay ng bus pauwi, pilit kong kinumbinsi ang aking Ama na ako ay payagan dahil para sa akin parte ito ng aking eksperimento sa araw na iyon. Ngunit hindi ko inaasahan ng bumaba ang isang Arabo sa kanyang sasakyan habang pinapaalis siya ng isa kong nakasama na bihasa sa salitang arabo ngunit hindi ko lubos maisip ang sumunod na nangyari. Ako ay medyo nagulat dahil habang pilit siyang ng sasalita ng ingles at unti-unting lumapit sa aming kinauupuan, dali-daling itinutok ng isa kong kasamahan ang dala nyang mahabang payong sa Arabo bilang pananggala hanggang sa ito ay lumisan. Sa aking kagalakan, biglang tumawag ang aking Ama upang alamin kung ako ay nakasakay na ngunit imbes na ipagpilitan ko na ako ay sasakay ng bus, sinabi ko na sunduin na lamang nila ako. Nakatutuwang isipin na ni hindi pa ulit humagip sa isipan ko na mgtagal sa ganoong lugar o ipilit ang kagustuhan ko na maranasan sumakay ng bus sa bansang ito.

Monday, October 24, 2011

Awitawanan sa Kuwait 2011

It was amazing how for the past four months, two wonderful shows was brought to Kuwait showcasing great Filipino talents! This may have been due to the enormous support the Filipinos here showed during the FIFA Qualifying games last July or that somehow the entertainment producers back home thought Kuwait is a new ground for International shows. Whatever the reason maybe, the fact that local Filipino artists consider this country now as a good place to put on a show, amidst certain restrictions, is such an awesome breath of fresh air.

Awitawanan sa Kuwait 2011 was made possible by Western Union and Zain in cooperation with Vio Drinking Water, Red Bull and Dunkin Donut. The event was organized for Western Union's loyal customers wherein a single admission ticket is worth 2 remittance transaction receipts which was held at the Arraya Ballroom of the Marriott Courtyard at Sharq. It lasted for almost 3 hours - with awesome performances by lady comedienne Giselle Sanchez, new prince of R&B Kris Lawrence and the main event performer, comedian Allan K.

Tickets! Thanks again Tita Julie
Inside the Arraya Ballroom
Sponsors. No I'm not advertising them but I couldn't be more happy to see when I saw Jollibee's banner! Yes it's true.....Jollibee will be opening its very first store here (again) by the 1st week of December of this year! YAY!
Sissy Sisters? They did the intro act, lucky for them. I forgot their name but they're okay.
Giselle Sanchez with a couple of local Pinoy back up dancers.
Donning one of her outrageous comedy acts with a Pinoy expat participant.
"A Star in a Million Season 2" contender Kris Lawrence swooning the audience with Bruno Mar's hit "Billionaire". Never thought he was that good on stage!
Singing his famous OPM hit - "Kung Malaya Lang Ako". Does the telerserye "Sa Piling Mo" ring a bell? It's a Juday-Piolo tandem. Unfortunately I haven't seen that show but the song was rather familiar, must the FM radios playing it.
Eat Bulaga's one and only - Allan K!
Rendering a soulful ballad for the audience
Obviously donning his famous act -- COMEDY!


The show was awesomely done, having a great combination of two cool comedians and one soulful singer. I hope Allan K would do more shows here in the future. Will definitely be watching out for that! :)

Sunday, October 23, 2011

Sa Embahada ng Pilipinas

Walang kamatayan ang kwento ng mga Pilipinong hirap sa bansang ito ngunit iba pala kapag ikaw na mismo ang nakakakita at nakakarinig. Una ko itong napagtanto noong umapak ako sa loob ng Embahada ng Pilipinas. Doon habang ako ay pumipila para sa papeles na aking pinaayos, may babaeng lumapit sa akin at humingi ng pansulat. Walang kagatol kong iniabot ang bolpen sa kanya. Akala ko dun na nagtatapos ang aming enkwentro dahil mas nahabag ako nung tinawag niya uli ang aking pansin. May halong pagmamakaawa na siya ay aking tulungan sa isang bagay na wari ko ay siya'y may kaalaman. Doon ko napagtanto na hindi siya marunong magbasa at magsulat! Nagulat ako dahil paano nga naman siya nakarating sa bansang ito kung hindi niya alam isulat ang kanyang pangalan. Sa aming kwentuhan, nalaman ko na siya ay mas bata sa akin ng apat na taon (ako ay bente singko na), panganay sa walong magkakapatid, isa siyang Muslim at galing sa isang liblib na lugar ng South Cotabato. Marunong siyang mag-ingles at may kaunting pamilyaridad sa salitang Arabo, ngunit napagtanto ko na hanggang salita lamang ang kanyang nalalaman. Masaklap din malaman na hindi pala siya nakapagtapos ng Elementarya. Mas lalo akong nahabag noong siya ay tinawag na ng kanyang among lalaki, wari'y minamadali ang kanyang kilos, nagtaas ng boses sa salitang hindi pa masyado pamilyar sa akin at takot uli ang nakita ko sa kanyang mga mata. Noong tinanong ko siya kung alam nya ang tirahan at telepono ng kanyang amo dahil kailangan ito sa mga detalye ng papel na aming nilalagdaan, iling lang ang kanyang itinugon. Nang kami ay matapos, abot-langit ang pasasalamat na pinahayag nya sa akin at iyon na ang huli naming pag-uusapan. Ilang kababaihan din ang humingi ng tulong sa akin sa araw na iyon ngunit hindi ko inakala na halos pare-pareho sila ng sitwasyon noong babae na taga South Cotabato. Halos lahat sila ay hindi nakapagtapos ng pag-aaral at pare-parehong nangangamuhan sa bansang ito.

Lumipas ang ilang araw habang ako ay nanonood ng isang lokal na edisyon ng balitang Pilipino sa aming tahanan, ikinagulat ko na marinig na lumagpas na sa isang libo ang bilang ng mga kabayayan nating tumakas mula sa kanilang malulupit na amo. Naisip ko tuloy yung mga natulungan ko noong ako ay nasa Embahada. Kabilang kaya ang mga iyon sa napabalita sa telebisyon? Hindi naman sana.

Saturday, June 4, 2011

Food Tasting in Kuwait

One of the things that I can't live without? Food. Although I promised myself to divulge in exploring Arabic and Indian dishes since I'm going to be living here for a while, the first one that I actually ate was a family sized bucket meal from KFC when we were still at the airport. Funny thing is, their french fries tastes creamier than what I usually had back home and the chicken tastes better. So why was it like that? Maybe because KFC's R&D thought of personalizing the taste based on the region where the food's going to be served. Pretty cool huh?

One time, my cousin brought us to this local semi-fast food restaurant called Shrimpy that caters to seafood lovers cooked the Western way. The one we went to was located at Arabian Gulf Street beside Kuwait Towers and I have to say that the ambiance was gorgeous and could be leveled to a fine dining restaurant. The food was also great (though a bit oily), they have a variety of veggies for the salad and a single order would cost around less than 1.5KD to 2KD, drinks included.

Shrimpy's Fried prawns and Fish fillet with french fries and bread

Shrimpy's single served salad
So when we went around Farwaniya, we stopped at Gad Restaurant. The place was pretty jam packed with the locals (not sure if they're Kuwaitis or any other Arab groups since I'm still finding it hard to distinguish one from the other) and we were actually led to a divided room suited for people together with their Family. My dad said the place serves authentic Egyptian dishes and I was about to try my very first kabab/kopta, kabsa, riz bi sh'areh (Rice with Vermicelli) and a lot more.
Gad Restaurant's Menu Card
Eesh baladi or Egyptian bread. Paired with Arabic Pickled Turnips when served. Reminded me of Pandesal but the taste was a bit bland.
Mixed Kabab Grill
Overall, the dish was good and my expectations set. Value is okay too, the dishes were around 500 fils to 2.500 KD I also get to know that the taste wasn't salty or even sweet - just around the middle.




Anyway while doing grocery at City Center in Salmiya, we decided to taste some combination of Arabic and Indian cuisine for a change at the mall's food court. My parents went for Fatoosh and I tried Cocktail Beirut. The food being sold were almost the same but I decided for a combo order - 3 main dishes plus one rice of my choice. I went for Macaroni Koazy (reminded me of Lasanga minus the herbs, tomatoes and the sweetness), Biryani rice and stir-fried beef with veggies and spicy chicken curry (don't know their counterpart names). But overall, it was a hefty meal only around 1.500 KD, drinks not included.


Combo meal from Cocktail Beirut, City Center in Salmiya
Even though the food in Kuwait comprises of Egyptian, Indian and majority Western dishes - there's a ton of McDonald's, KFC, Burger King, Pizza Hut and Starbucks all over the place - I, being an Asian would always crave for anything that is Asian. So just last night (thanks to one of my Dad's colleagues), we went to Oriental Cuisine at City Suites Hotel near Sharq. It was actually a Thai-Chinese Restaurant and the food were awesome as the pictures depicted in their menu. Since we didn't call for any reservation, we stood outside the restaurant for 20 minutes amid the heat (43°C/109.4 °F) but after tasting their hot spicy Tom yum (ironic, I know), Fish balls, Stir fry beef with oyster sauce, Mixed seafood rice paired, Banana in coconut cream and a glass of lemon shake with mint tea, everything just felt like heaven!

Oriental Cuisine at City Suites in Sharq
Overall the experience was great and although I've went to selected restaurants/fast foods, I don't think this would be the last time that I would be trying out what Kuwait food lifestyle has to offer.



Tuesday, May 31, 2011

Day 53 and counting

Technically, this is the longest time that I have ever spent abroad or better yet - live far, far away from home. This was probably one of the craziest and quite impulsive decisions that I have ever made in my life but it was all because of the desire for some sense of adventure. I'm 25, literally at the prime years of my life and I've always felt the urge to breakaway - to see the world. Now here I am, trying my luck in a country very foreign to me even in my wildest imaginations.
Dasman, Kuwait City


Kuwait - a desert coastal land where its enormous oil reserve, strong military relationship with the US and high GDP index is more famous than its culture and historical significance actually relies a huge percentage of its major economic production to foreign manpower, hence making it a very attractive place for a variety of business endeavors. It offers a great deal of opportunities for anyone who wanted to explore one’s potential and  this I say, would probably be one of the reasons why I decided to be here in the first place.

Although I've barely been here, 53 days to be exact, I'm fully aware that I still have a lot of learn. There's a number of good places that I needed to explore, exotic food to taste, language to master and new cultures to discover. I can't foresee what this place has in store for me, but I sure know that from the moment I stepped on a plane barely a few weeks ago, I know that this would be one hell of ride.